چكيده:

رزينهاي پلي استر غير اشباع يكي از پرمصرفترين رزينهاي مورد استفاده در صنعت كامپوزيت مي -باشند. با توجه به استفاده روز افزون از رزينهاي پلياستر غير اشباع در صنعت كامپوزيت، جهت توليد كامپوزيتهايكار آمد پخت بهينه رزين از اهميت خاصي برخوردار ميباشد چندين فاكتور مانند نوع شروعكننده، ميزان آن، دماي پخت، زمان پخت و… ميتواند بر روي سينتيك پخت رزين اثر داشته باشد.
انتخاب شروع كننده مناسب براي پخت رزين اهميت زيادي دارد، تغيير در نوع و ميزان شروع كننده بر روي كارايي كامپوزيت و سرعت توليد آن اثر دارد. بايد توجه داشت كه واكنشهاي پخت رزين پلياستر گرمازا است. حتي زمانيكه رزين تنها و تحت حرارت پخت شود، واكنش پخت گرمازا خواهد بود. لذا با انتخاب درست ميتوان كاتاليزورهاي دما بالا را به گونهاي تعيين كرد كه با توجه به دماي بالاي پخت كمترين صدمات ناشي از پخت را داشت. براي اين منظور ميتوان از مخلوط كاتاليزورها استفاده كرد به گونهاي كه يكي پس از ديگري عمل كند. با اين روش ميتوان از گرماي بيش از حد واكنشهاي پخت ممانعت كرد و تنشهاي پسماند را در قطعات كاهش داد. كامپوزيتهاي پخت حراراتي در فرآيندهايي نظير پالتروژن، تركيبات قالبگيري خميري و ورقهاي استفاده ميشود .

برای دانلود رایگان قسمت های بیشتراز فایل به انتهای مطلب مراجعه کنید

فهرست مطالب

چكيده ……………………………………………………………………………1

فصل اول: معرفي رزينهاي پلي استر غير اشباع

دومين جزء اصلي يك كامپوزيت، رزين ميباشد. كه در اينجا منظور از رزين هر نوع پليمري است كه به عنوان زمينه يا فاز پيوسته كامپوزيت استفاده ميشود. نقش رزينها دركامپوزيتهاي ليفي عبارت است از:
– نگهداري الياف در كنار يكديگر.
– انتقال تنش به الياف.
– محافظت از الياف در مقابل عوامل محيطي(نظير رطوبت).
– حفاظت سطح الياف از سايش.
زمينه نقش اساسي در بعضي از خواص كامپوزيت نظير استحكام و مدول عرضي1، خواص برشي وخواص در حالت فشاري دارد اما نقش كمي در تحمل نيروهاي كششي ايفا مينمايد. همچنين زمينه تأثير مهمي بر استحكام برشي بين لايهاي2و استحكام برشي صفحهاي3كامپوزيت دارد. استحكام برشي بين لايهاي در طراحي سازههايي كه تحت بار خمشي قرار ميگيرند و نيز استحكام برشي صفحهاي به هنگام اعمال بارهاي پيچشي4حايز اهميتاند. هنگام اعمال نيروهاي فشاري، زمينه از كمانش5 احتمالي الياف نيز ممانعت مينمايد؛ لذا تا حدودي در استحكام فشاري ماده كامپوريت نقش دارد. سهل و يا دشوار بودن فرآيند پذيري و وجود نقص6 در يك كامپوزيت، وابستگي زيادي به خصوصيات فيزيكي زمينه مانند گرانروي، نقطه ذوب ودماي پخت آن دارد. انواع زمينههاي پليمري مورد استفاده
در صنعت كامپوزيت به دو دسته گرمانرم1 و گرماسخت2 تقسيم ميشود. مهمترين پليمرهاي گرما-سخت عبارتند از: رزينهاي پلياستر، رزينهاي وينيلاستر، رزينهاي اپوكسي، رزينهاي فنوليك، رزينهاي اپوكسي نووالاك، رزينهاي پليايمايد ، رزينهاي سليكون و رزينهاي اوره وملامين فرمالدئيد. پرمصرفترين رزينها در صنعت كامپوزيت، رزينهاي پلياستر غيراشباع و اپوكسي مي -باشد. مهمترين پليمرهاي گرمانرم عبارتند از: پليپروپيلن، پلياتيلن، نايلونها (6 و66)، پلياسترهاي اشباع نظير پلياتيلن ترفتالات (PET)و پليبوتيلنترفتالات (PBT)، پليكربنات، پلياستالها، پليسولفونها، پليايمايدها (نظير پلياتر ايمايدها، پليآميد ايمايد و پلياكريليك استر ايمايد) و پلي- اتراتركتون (PEEK). مقايسهاي از خواص اين دو دسته از پليمرها در جدول 1-1 و جدول 1- 2 نشان داده شده است.
درسالهاي اخير توجه خاصي به پليمرهاي گرمانرم شده است. تفاوت اساسي بين پليمرهاي گرمانرم و گرماسخت از نظر فرآيند ، گرانروي آنها است. به طور كلي رزينهاي گرماسخت در وزن ملوكولي پايين فرآيند ميشوند از اين رو گرانروي فرآيندي پاييني دارند در حالي كه پليمرهاي گرمانرم در وزن مولكولي به مراتب بالاتري فرآيند ميشوند و گرانروي فرآيند بالاتري دارند. البته در طي پخت رزين -هاي گرماسخت، وزن مولكولي و در نتيجه گرانروي به مقدار قابل توجهي افزايش مييابد و معمولاًَ محدوده باريكي در طي فرآورش وجود دارد كه گرانروي رزين كم است. نمومهاي از چرخه پخت و تغييرات گرانروي يك نمومه رزين اپوكسي مورداستفاده در صنايع هوا فضا در شكل 1- 1 نشان داده شده است. اهميت گرانروي رزين در دستيابي به كامپوزيتي با ميزان الياف بالا در شكل 1-2 نشان داده شده است. به دليل گرانروي بالاي پليمرهاي گرمانرم، دستيابي به كامپوزيتي با درصد بالاي الياف از اين مورد، مقدور نيست. اين مشكل اهميت پايين بودن گرانروي رزينهاي گرماسخت را نشان مي- دهد.

تغييرا ت كسر حجمي الياف ( ) برحسب گرانروي فرآيند چند پليمر[1].

تغييرا ت كسر حجمي الياف ( ) برحسب گرانروي فرآيند چند پليمر[1].

5 1- 1- مقدمه  …………………………………………………………………. 5
1- 2- واژهها ……………………………………………………………………..  10
1- 3- رزينهاي پلي استر غير اشباع……………………………………………. 12
14 1-3- 1- رزينهاي با جمع شدگي كم……………………………………….  14
1-3- 2- رزينهاي سطحي ………………………………………………………  14
1-3- 3- رزينهاي مقاوم در برابر مواد شيميايي ………………………………..  15
1-3- 4- رزينهاي مقاوم در برابر اشتعال  ……………………………………….. 15
1-3- 5- رزينهاي منعطف …………………………………………………………. 17
1-3- 6- رزينهاي با ميزان نشر كم مونومر استايرن ………………………….  17

فصل دوم: پخت رزينهاي پلي استر غير اشباع

در فرآيند شكل دهي، رزين پلياستر بايد از حالت مايع به جامد تبديل شود. اين عمل كه با ايجاد پيوند بين مولكولهاي رزين يعني ايجاد اتصالات عرضي، صورت ميگيرد، فرآيند پخت نام دارد.
واكنش پخت رزينهاي پلياستر با استفاده از پليمر شدن راديكالي رزين از طريق باندهاي غير اشباع صورت ميگيرد(شكل 2- 1) پخت رزين شامل فرآيندهاي ژل شدن و سخت شدن ميباشد. جهت شروع واكنش پخت نياز به استفاده از يك كاتاليزور يا به عبارت بهتر شروع كننده است. با افزايش كاتاليزور، پخت رزين به صورت نا محسوس و بسياركند شروع ميشود. اين واكنش را ميتوان به كمك حرارت و يا با اضافه كردن يك شتاب دهنده تسريع نمود.
شكل 2- 1- واكنش پخت رزين پلياستر توسط پراكسيد و شتاب دهنده كبالت[1].
بايد توجه داشت كه واكنشهاي پخت رزين پلياستر گرمازا است: حتي زماني كه رزين با كاتاليزورتنها و تحت حرارت پخت ميشود، واكنش پخت گرمازا خواهد بود. لذا بايد با استفاده مناسب از ميزانو نوع كاتاليزور و شتاب دهنده از ايجاد گرماي واكنش بيش از حد جلوگيري نمود. افزايش بيش از حددما ممكن است سبب تغيير رنگ و ايجاد تركهاي ريز در محصول شود. دماي محصول رزين وكاتاليزور و شتاب دهنده به جهت گرمازا بودن واكنش پخت مي توان د تا 170 در فرآيند ريخته گري بدون پركننده افزايش يابد اما هنگام لايه گذاري اين افزايش دما به جهت سطح زياد به مقدار قابل توجهي كمتر خواهد بود. افزايش دماي يك رزين ريخته گري در شكل 2- 2 نشان داده شده است. اين منحني در بررسي شرايط فرآورش رزينهاي پلياستر بسيار حايز اهميت است و با توجه به آن ميتوان زمان ژل شدن را نيز تعيين نمود. حداكثر دماي حاصله ((Tmax نيز يكي ديگر ار متغيرهاي داراي اهميت است كه از روي اين شكل تعيين ميگردد و بسته به نوع كاتاليزور مصرفي ممكن است از 40 تا 170 متغير باشد.
شكل 2- 2- افزايش دما يا گرما زايي يك رزين پلياستر (100گرم رزين بدون پر كننده) [1].
سه مرحله كاملاًَ مشخص زمان ژل شدن، زمان سخت شدن1 و زمان سخت شدن نهايي2 در پخت يك سيستم رزين وجود دارد. فاصله زماني اضافه كردن شتاب دهنده تا وقتي كه رزين به صورت يك ژل نرم درآيد، زمان ژل شدن ناميده ميشود. همچنين به فاصله زماني ژل شدن تا وقتي كه رزين بقدر كافي سخت شده باشد كه بتوان قطعه را از قالب بيرون آورد، زمان سخت شدن، ناميده ميشود.(زماني كه سختي قطعه به 15باركول برسد). و بالاخره اين كه به زمان بعد از قالبگيري تا رسيدن بهسختي كامل(سختي حدود 40باركول) و مقاومت شيميايي نهايي و پايداري كامل، زمان سخت شدننهايي گويند و بسته نوع رزين و سيستم پخت آن ممكن است ساعتها، روزها و هفته ها به طولانجامد. بوسيله پس پخت1، عمل سخت شدن را ميتوان تسريع نمود. در كاربردهاي حساس به ويژه اگر دماي پخت بالاي 50 باشد، بهتر است قطعه كامپوزيتي را حداقل به مدت 24 ساعت در محيط نگهداشت و سپس آنراپسپخت نمود. خصوصيات رزين بوسيله پسپخت بهبود مييابد، در كاربردهايي كه حداكثر كاربرد حرارتي يا مقاومت شيميايي مورد نياز است، پسپخت عملي ضروري است و بهتر است دماي پخت را به تدريج تا دماي كاركرد قطعه افزايش داد.
2- 2- مطالعه اثر شروع كننده بر پخت رزينهاي پلياستر غير اشباع [2]
با توجه به استفادههاي روز افزون رزينهاي پلياستر غيراشباع، بررسي پخت اين نوع رزينها از اهميت خاصي برخوردار است. رزينهاي پلياستر غيراشباع در اثر پخت ساختار سه بعدي پيدا ميكنند و از حالت مايع ويسكوز به صورت يك جامد سخت غير قابل حل و ذوب تبديل ميشوند. پخت رزينهاي پلياستر غيراشباع از طريق واكنشهاي زنجيرهاي راديكالي صورت ميگيرد. براي ايجاد راديكالآزاد از يك شروع كننده يا كاتاليست استفاده ميشود. شروع كننده در اثر عواملي چون شتاب دهنده، حرارت يا پرتو ها شكسته ميشود و توليد رايكالهاي آزاد ميكند كه اين راديكالهاي آزاد واكنش زنجيرهاي پخت را شروع ميكنند. شروع كنندهها معمولاًَ تركيبات پراكسيدي ميباشند كه براي رزين پلياستر غير اشباع از شروع كنندههاي متيلاتيلكتن پراكسيد (MEKP) و استيل استن پراكسيد (AAP) جهت پخت در دماي محيط و از بنزوئيل پراكسيد (BP) جهت پخت در دماي محيط يا بالاتر استفاده ميشود.
‐ postcure
ميزان و نوع شروع كننده در پخت رزين پلياستر غير اشباع بسيار مؤثر ميباشد و بر متغيرهاي فرآيندپخت اثر ميگذارد. در بررسي تأثير شروع كننده بر واكنش پخت، معمولاًَ منحني گرمازايي و زمان ژلشدن اندازهگيري ميشود. در زمينهي تاثير نوع و ميزان شروع كننده بر روي پخت رزينهاي پلياسترغير اشباع مطالعات زيادي صورت گرفته است موندراگو1،گوررو2 و كابا3 تاثير ميزانMEKP و دما را برپخت دو نوع رزين پلياستر غيراشباع بررسي كردند. و مشاهده كردند كه با افزايش ميزان شروع كننده زمان ژل شدن كاهش مييابد. ساسپن 4 و يانگ5 تاثيرMEKP و نمك كبالت را روي زمان ژل شدن رزين پلياستر غيراشباع بررسي كردهاند.كوك و همكاران تاثير ميزان شروع كنندههاي MEKPوAAP بر پيك گرمازايي و زمان ژل شدن رزين پلياستر غيراشباع مورد مطالعه قرار دادهاند. پيسو كم پانت6 تاثير ميزان شروع كننده MEKP و دما را برپخت رزين پلياستر غيراشباع بدون شتاب دهنده مورد بررسي قرار دادند. تاثير ميزان شروع كننده بر سينتيك پخت رزين پلياستر غير- اشباع نيز توسط راميس و سالا مورد مطالعه قرار گرفته است. براي بدست آوردن چرخه پخت مناسب براي رزين پلي استر غيراشباع بايد در انتخاب نوع و ميزان شروع كننده دقت كرد. افزايش گرماي واكنش با اينكه باعث پخت بهتر و سريعتر رزين ميشود، اما گاهي در قالبگيري رزين باعث خراب شدن قالب، تخريب محصول و ايجاد اشكالاتي در آن ميشود. همچنين كاهش ميزان شروع كننده نيز سرعت واكنش پخت را پائين ميآورد. بنابراين در انتخاب نوع و مقدار شروع كننده بايد به گرمازايي، سرعت واكنش پخت و زمان ژل شدن توجه كرد و يك حالت بهينه را انتخاب كرد.
گاهي براي كنترل زمان ژل شدن و گرماي واكنش از پركننده استفاده ميشود. در پخت رزين پلي-استر غيراشباع شروعكننده نقش مهمي دارد. شروعكننده MEKP نسبت به شروعكننده AAP گرمازايي كمتري داشته و سرعت واكنش پائينتري برخوردار است. زمان ژلشدن براي هردو شروع كننده تقريباًَ برابر ميباشد. همچنين با افزايش ميزان شروعكننده زمان ژلشدن كاهش و دماي پيكگرمازائي و سرعت واكنش پخت افزايش مييابد.
2- 3- آناليز حرارتي از سيستم شروع كننده براي پخت دماي بالا كامپوزيت [3]
توليد كامپوزيتهاي FRP روبه رشد ميباشد، كه اين توليدات به سمت كامپوزيتهاي كارآمد سوق داده ميشود. يك بحث مهم در توليد كامپوزيتهاي كارآمد پخت بهينه رزين ميباشد. يك كامپوزيت با ماتريس نيم پخت از لحاظ خواص مكانيكي ضعيف ميباشد.چندين فاكتور بر روي پخت رزين مي-تواند اثر داشته باشد مانند نوع شروعكننده، و ميزان آن، دماي پخت، زمان پخت و ديگر افزودنيها كه بر روي سينتيك پخت اثر دارد. تحقيقات و مطالعات زيادي بر روي پخت رزين پلي استر و پارامترهاي موثر بر روي سرعت و ميزان پخت آن انجام شده است. مطالعات نشان ميدهد كه انتخاب يك سيستم شروع كنند مناسب براي پخت اهميت زيادي دارد. تغيير در نوع و ميزان شروع كننده بر روي كارايي كامپوزيت و سرعت توليد آن تأثير دارد. در توليد اين كامپوزيتها يك سيستم شروع كننده چند جزئي از، پراكسيدهاي مختلف ميتوانند تاثيرهاي مختلفي در طول فرآيند پخت داشته باشد.به عنوان مثال يك شروع كننده مانند (4- تي- بوتيل سيكلوهگزيل) پرواكسي ديكربنات، رزين زمان ژل شدن كوتاه -تري از رزين بدون اثر گرماي واكنش دارد. از طرف ديگر شروع كنندهاي مانند تي- بوتيل پرواكسي بنزوات افزايش گرماي واكنش را دارد بدون اثر بر روي زمان ژل شدن. شروع كنندههاي مختلف بر روي دماي شروع و پيك گرمازائي ودماي انتقال شيشهاي(Tg) اثر مشخصي دارند. يك محقق به نام سالوان- آل آسافي1 مطالعاتي را بر روي يك رزين ترموست به همراه شروع كنندههاي دما بالا و دماي پائين انجام داد كه اثر اين شروع كننده ها را با استفاده از DSC بر روي دماي شروع و پيك گرمازا – زمان شروع و پيك و دماي انتقال شيشهاي و كل جريان گرما بررسي كرد. در اين تحقيق از رزين ترموست پلي يورتان و شروع كنندههاي متيل ايزو بوتيل كتون پراكسايد ,(MIKP) بيس(4- تي بوتيل سيكلوهگزيل) پروكسي دي كربنات (TBIC) و دي بنزوئيل پرواكسيد (BPO) , تي- بوتيل – Salwan AL‐assafi – پروكسي بنزوات(TBPB) استفاده شده، نتيجه اين تحقيقات نشان داده كه هر كدام از شروع كنندههاي دما پائين TBIC و MIKP در تركيب با شروع كنندههاي دماي بالا TBPB و BPO استفاده ميشوند تا واكنش كراسلينكينگ انجام شود. نتيجه بررسي نشان داد كه شروع كننده TBIC سرعت توليد بالاتري از MIKP دارد. به طور كلي براي داشتن ميزان بالاي پخت بايد يك انتخابي درست از تركيب پراكسيد ها داشته باشيم.

2-1- مقدمه  …………………………………………………………………….. 18
26 2-2- مطالعه اثر شروعكننده بر پخت رزينهاي پلي استر غير اشباع ….. 26
2-3- آناليز حرارتي از سيستم شروع كننده براي پخت دماي بالا كامپوزيت…  26
2- 4- تكنيكهاي ارزيابي سيستم پخت در فرآيند پالتروژن ……………………… 27
2- 5- پليمريزاسيون (پخت رزين) با پالتروژن ……………………………………… 28

فصل سوم : شروعكنندههاي رزين پلي استر غير اشباع

جهت شروع پخت نياز به يك مركز فعال (راديكال) است تا پليمر شدن و به عبارت جامع تر كوپليمر شدن را آغاز كند كه اين نقش را كاتاليزور ايفا ميكند. پخت رزين بلافاصله بعد از اضافه كردن كاتاليزورشروع ميشود: (سرعت واكنش پخت به نوع رزين و ميزان فعاليت كاتاليزور بستگي دارد. مقدار كاتاليزور، زمان ژل شدن و به سرعت سخت شدن را كنترل مي كند. مهمترين كاتاليزورهاي مصرفي در پخت پلياسترها، پراكسيدهاي آلي به فرمول كلي R‐O‐O‐R و هيدرو پراكسيدها (ROOH) و تركيبات آزوي مختلف (R‐N=N‐R) ميباشند. انتخاب نوع مناسبي از يك كاتاليزور براي يك فرآيند از اهميت ويژهاي برخوردار است. مهمترين معيارهاي اين انتخاب عبارتند از:
1) زمان نيمه عمر1
2) دماي بحراني
3) ميزان اكسيژن فعال2
زمان نيمه عمر زماني است كه نيمي از پراكسيد اوليه تجزيه مي گردد. اين زمان بيانگر فعاليت نسبي و به عبارتي بيانگر سرعت تجزيه پراكسيد در دماي مشخص ميباشد. دماي بحراني، حداقل دمايي است كه يك پراكسيد شروع به ايجاد راديكال با سرعت مناسب مينمايد. دماي پخت حداقل 20 بالاي دماي بحراني انتخاب ميشود. دماي پراكسيدهاي مختلف بين 60 تا130 ميباشد. ميزان اكسيژن فعال، درصد اكسيژن فعال نسبت به مجموع وزن مولكولي پراكسيد ميباشد و بيانگر درجه خلوص آن است. دماي پخت كامپوزيتها به سه دسته زير طبقه بندي ميشود.
1)پخت در دماي پايين ( 50-20 ) فرآيندهايي نظير روشهاي دستي و …
2)پخت در دماي متوسط ( 100-50) فرآيندهايي نظير رشته پيچي و …
3)پخت در دمايي بالا ( 160-100) فرآيندهايي نظير پالتروژن و …
با توجه به طبقه بندي فوق ميتوان كاتاليزور مورد نظر را انتخاب كرد.
كاتاليزورهاي خالص تركيبات شيميايي غير پايدار بوده و قابل تجريه شدن همراه با واكنشهاي انفجاراند. لذا آنها به صورت خمير يا به صورت پراكنده در يك مايع نرم كننده و يا به صورت پودر يك پركننده خنثي به بازار عرضه ميشوند. مهمترين پراكسيدهاي مصرفي عبارتاند از:
الف)جهت پخت محيطي:
– متيل اتيل كتون پراكسيد(MEKP) در ديمتيل فتالات به صورت محلول
– استيل استن پراكسايد (AAP) در ديمتيل فتالات به صورت محلول
– سيكلو هگزانون پراكسيد(CHP) در دي بوتيل فتالات به صورت خمير
– تر شيري بوتيل پراكسايد ب)جهت پخت حرارتي:
– بنزوئيل پراكسايد در ديبوتيل فتالات به صورت خمير
2- و4 ديكلروبنزوئيل پراكسايد، دي ترشيري بوتيل پراكسايد، ترشيري بوتيل پربنزوئات، پركتالها ، كيومن هيدروپراكسيد همراه با بنزوئيل پراكسايد.
لازم به تذكر است كه پلياسترها غالباًَ در تركيبات SMC وDMC به روش گرم قالبكيري ميشوند. با توجه به قيمت بالاي پرس و قالبهايي كه براي اين تركيبات استفاده ميشود، اين فرآيند فقط براي ميزان توليد زياد و جايي كه سرعت پخت بالا ضروري است مناسب ميباشد. در اين آميزهها معمولاًَ از 2% كاتاليزور استفاده ميشود اما بايد توجه داشت كاملاّ به صورت يكنواخت در رزين توزيع گردد. زمان نگهداري اين آميزه دردماي محيط معمولاًَ يك هفته است. به طور كلي ميزان استفاده از پراكسيدها جهت پخت رزينهاي پلياستر غيراشباع اعم از پخت محيطي يا حرارتي، 1تا 3% وزن رزين ميباشد. در پخت گرم رزين بايد در دماي100تا 140 به مدت 1 تا10 دقيقه پخت شود. زمان حقيقي پخت بستگي به ضخامت قطعه، نوع رزين و ظرفيت حرارتي قالب دارد. در صورتي كه دما وزمان كافي نباشد، قطعه خوب پخت نخواهد شد ولي بايد توجه داشت كه دما زير 140 نگه داشته شود. اثر دماي قالبگيري روي زمان سخت شدن يك نوع رزين در شكل 3- 1 نشان داده شده است.

3- 1- مقدمه……………………………………………………………………………. 27
3- 2- شروعكنندههاي دما بالا…………………………………………………………. 29
3- 3- شروع كنندههاي دما پايين……………………………………………………….. 37

برای دانلود رایگان قسمت های بیشتراز فایل به انتهای مطلب مراجعه کنید

فصل چهارم : شتاب دهندههاي رزين پلي استر غير اشباع

اگر به يك رزين پلياستر فقط 2 تا 3% از يك كاتاليزور نظير MEKP اضافه شود، دردماي محيط 2 تا 3 روز زمان لازم است تا رزين ژل شود و چندين روز طول ميكشد تا به سختي اوليه دست يابيم. لذا براي پخت رزين پلياستر در دماي محيط بايد حتما همراه با كاتاليزور، از يك شتاب دهنده نيز استفاده كرد. شتاب دهندهها بايد كمي قبل از استفاده، به رزين اضافه شوند لاكن بايد توجه داشت كه بسياري از رزينها به صورت مخلوط شده با شتاب دهنده به بازار عرضه ميشوند. به اين رزينها فقط بايد كاتاليزور اضافه كرد تا در دماي محيط پخت شود.اين دسته از رزينها براي توليد انبوه تحت شرايط كنترل شده بسيار مفيد ميباشند.
تركيبات شيميايي زيادي به عنوان شتاب دهنده ميتوانند مورد استفاده قرار گيرند. بعضي از شتاب دهندهها نظير تركيبات آمونيم، واناديم، قلع يا نمك هاي زيركونيم كاربردهاي خاصي دارند. مهمترين نوع شتاب دهنده ها آنهايي هستند كه بر پايه صابون هاي قلع، كبالت و يا آمينهاي نوع سوم مي -باشد. محلول 42/0% از كبالت به صورت اكتات در استايرن از شتاب دهنده هاي رايج است. ننفتنات و اكتئات كبالت به ميزان 1 /0تا 5 /0 درصد و آمين هاي نوع سوم نظير ديمتيلآنيلين و دياتيل-آنيلين به ميزان 1/0تا 3/ 0درصد، رايجترين شتاب دهندههاي مورد استفاده هستند. سرعت پخت آميزههاي پلياستر را ميتوان با استفاده از مخلوطي از شتاب دهنده صابون كبالت ويك آمين نوع سوم افزايش داد در اين صورت زمان قالب گيري كاهش مييابد اما تنها در مواردي ميتوان استفاده شود كه تغيير رنگ قطعه به دليل وجود آمين مشكل ساز نباشد. از شتاب دهندههاي آميني ميتوان در آميزهها با سرعت فرآيند بالا استفاده كرد. اين نوع از شتاب دهندهها بر زمان ژل شدن اثر نمي -گذارند. شتاب دهندههاي آميني در آميزههايي نظير بتونهها و بستههاي تعميرات اضطراري مورد استفاده قرار ميگيرند.
انتخاب كاتاليزور و شتاب دهنده مناست و مقدار آنها بسيار مهم است به ويژه اگر دستيابي به خواص بهينه رزين پخت شده نهايي اهميت داشته باشد. مقدار كاتاليزور از آن جهت كه تعيين كننده چگالي اتصالات عرضي است بهتر است بدون تغيير و به ميزان 2/0 در نظر گرفته شود. ميزان كاتاليزور را مي- توان با توجه به زمان ژل شدن مورد نياز انتخاب كرد بديهي است كه با افزايش ميزان كاتاليزور و دما، زمان ژل شدن كاهش مييابد. اثر دما روي زمان ژل شدن كاهش مييابد. اثر دما روي زمان ژل شدن يك نوع رزين پلياستر در شكل 4- 1 نشان داده شده است. اين شكل نشان ميدهد كه دماي محيط كار نبايد زير باشد زيرا در اين صورت قطعه پخت نخواهد شد. سرعت پخت فرآيندهاي پخت در دماي محيط را ميتوان با اعمال حرارت كم به قطعه يا قالب افزايش داد. دما نبايد قبل از ژل شدن رزين از بيشتر شود اما پس از آن ميتوان دما را تدريجاًَ تا افزايش داد. اين عمل سرعت پخت رزين را افزايش ميدهد.
نكته اين كه بايد از مخلوط كردن كاتاليزورها و شتاب دهندهها با يكديكر به تنهايي شديداًَ اجتناب نمود زيرا واكنش آنها ممكن است انفجاري باشد.

4-1- مقدمه…………………………………………………………………………….. 40
4-2- عوامل موثر بر زمان ژل شدن……………………………………………………. 41
4-3- آميزه رزين پلي استر……………………………………………………………… 42
نتيجه گيري ……………………………………………………………………………. 44
منابع فارسي…………………………………………………………………………..  45
منابع لاتين ……………………………………………………………………………….. 46
چكيده لاتين ………………………………………………………………………………  47

Abstract
Unsaturated polyester resins, because of their versatility and low cost, are used widely and extensively in composite industries. The use of multicomponent initiator systems is becoming a common practice in the processing of high-temperature-cure composites. Understanding the effects of various initiators on cure behaviour of the resin is essential to optimise performance of the composite. Cure characteristics of resins initiated with multi-component peroxide initiators have been studied using temperature modulated differential scanning calorimetry. The effects of various initiators on exotherm onset and peak temperatures and glass transition temperature have been determined. High-temperature-cure composites in processes such as pultrusion, SMC and DMC is used.



  مقطع کارشناسی ارشد

بلافاصله بعد از پرداخت به ایمیلی که در مرحله بعد وارد میکنید ارسال میشود.


فایل pdf غیر قابل ویرایش

قیمت25000تومان

خرید فایل word

قیمت35000تومان