انتخاب صفحه

 فهرست مطالب:

فصل اول:کلیات

      امروزه تروما بیش از پیش به عنوان یک علت مهم مرگ و ناتوانی در کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه مورد توجه قرار گرفته است.(1و2) توسعه ی اقتصادی-اجتماعی،تغییر در سبک زندگی و افزایش امید به زندگی منجربه تغییراتی غم انگیز در نوع بیماری کشورها شده است.(3)همه ساله میلیونها انسان بدنبال تصادف،سقوط،صدمات ورزشی، صدمات شغلی، چاقو وخشونت جان خود را از دست می دهند و تعداد بیشتری نیز دچار معلولیتهای موقتی یا مادام العمر می شوند.(4)درواقع صدمات رایج ترین علت مرگ در میان افراد 1 تا 34 ساله است  که منجربه ناتوانی و از دست دادن سالهای زندگی می گردد.(5) WHOپیش بینی کرده است که تا سال 2020 میزان مرگ و میر ناشی از صدمات ششمین علت مرگ در تمام جهان و دومین علت ناتوانی منطبق بر سالهای از دست رفته عمر(DALY[1]) در کشورهای درحال توسعه خواهد بود.(6)در این میان تصادفات ترافیک جاده ای رایج ترین مشکل اساسی تهدید کننده سلامت عمومی در کشورهای درحال توسعه و هم در کشورهای صنعتی می باشند.(7) آمارها نشان می دهند ایران در زمینه بروز سوانح و حوادث در زمره نخستین کشورهای جهان قرار دارد(8)به طوری که در میان 190 کشور دنیا از نظر ایمنی و تصادفات رانندگی رتبه 189 را داراست و تنها سیرالئون از این نظر در رتبه پایین تر قرار دارد.(9)در مطالعه ای در تهران در سال 2006 شمار مرگهای ناشی از فقط تصادفات ترافیک جاده ای 2645 مورد(20 مورد در هر 100000نفر) بوده است.(10)در گیلان بدلیل تراکم بالای جمعیت 171نفر در هر کیلومترمربع،موقعیت جغرافیایی و عبور و مرور خودروهای سبک وسنگین بیشترین شمار تصادفات منجربه مرگ رخ  داده است.بر اساس مطالعه ای در گیلان که از مهر 1386تا مرداد 1387 انجام گردید تخمین زده شده که بیش از 3598 مورد صدمات تروماتیک رخ داده که منجر به بستری شدن افراد گردیده است (7)و مردان تقریبا دو برابر زنان دچار این صدمات میشوند(11)از آنجائیکه تروما نسبت به عوامل دیگر بیشتر جمعیت جوان را تحت تاثیر قرار می دهد،سبب از دست رفتن سالهای کاری بیشتری  می شود و علاوه بر اثرات روحی و جسمی به جای  گذاشته بر فرد مصدوم،سالانه منجربه تحمیل هزینه های گزاف بر جامعه و خانواده ها می گردد.(12)

 امروزه پیشگیری و درمان صدمات تروماتیک مشکل اساسی بهداشت عمومی در بیشتر کشورهای جهان می باشد(13)هزینه های سالانه ی ناشی از صدمات تروماتیک در کشورهای کم درآمد و با درآمد متوسط در حدود 65بیلیون دلار است که از میزان دریافتی سالانه کشورهای توسعه یافته بیشتر است.(5)مراقبت،درمان و بازتوانی مصدومین هزینه های مستقیم وغیرمستقیم فراوانی را به جامعه تحمیل می کند.(4)هزینه ی تخمین زده شده شامل از دست دادن دستمزد،هزینه ی درمان،هزینه های مربوط به بیمه،هزینه های ناشی از تصادفات موتوری و هزینه های غیرمستقیم مرتبط با ازدست دادن کار می باشد.(14)برآورد گردیده که خسارت مالی ناشی از صدمات تروماتیک مغزی در ایالت متحده آمریکا سالیانه در حدود 100بیلیون دلار است.(8)در مطالعه ی آیتی و همکاران در سال 2004 در ایران که با هدف بررسی هزینه ناشی از خسارت وسایل نقلیه انجام شد،نشان دادند که بیش از 6000میلیارد ریال از این طریق به اقتصاد کشور زیان وارد شده است.این صدمه اقتصادی بیش از 5/0درصد تولید ناخالص ملی و بیش از کل بودجه راهسازی و راهداری کشور در سال مزبور بوده است.(15)

     مهمترین راه پیشگیری از مرگ و میر و کاهش هزینه ها در بیماران تروماتیک،کیفیت ارائه مراقبتهای پیش بیمارستانی می باشد.هر چند به نظر می رسد بیشتر مرگهای پیش بیمارستانی اجتناب ناپذیرند،ولی پیشگیری از مرگ و میر حتی به نسبت خیلی کوچک هم از نظر پزشکی و هم از نظر اقتصادی بسیار با ارزش است (16)در مطالعه ای که توسط منتظری بین مارس 1999 تا 2000 میلادی انجام شد،15482 مورد مرگ ناشی از تصادفات در ایران اتفاق افتاد که چون بیشتر این مرگ ها در مرحله پیش بیمارستانی بود به نظر میرسد که قابل پیشگیری باشند(17)در بررسی دیگری در ایران 17 درصد از مرگهای ناشی از تروما که به پزشکی قانونی ارجاع شده اند بدلیل خونریزی داخلی بوده که بخش عمده ای از آنها قابل پیشگیری محسوب می شدند(11)در مطالعه ی مشابه دیگری به نقل از سمپلیز1 وهمکاران که در مونترئال انجام شده بود، به این نتیجه رسیدند که از360 بیمار با ترومای شدید که توسط سیستم فوریتهای پزشکی درمان شده بودند، 62 درصد از مرگها قابل پیشگیری بودند و در مطالعه ای دیگر به نقل از پاپادوپولوس و همکارانش،پی بردند که از 82 نفر از قربانیان ناشی از تروما 87/4 درصد از مرگها به طور حتم قابل پیشگیری بوده اند.(18)

 بررسی برنامه های بالگرد غیرنظامی در آمریکا نشان می دهد که فاکتور اولیه در کاهش مرگ ومیر ناشی از تروما،سرعت حمل ونقل نبوده، بلکه مدیریت مراقبت توسط کارکنان بالگرد یا بیمارستان دور از مرکز بوده است.(19)این واقعیت بویژه در موقعیتهایی که در آن مراقبتهای اولیه به سرعت و به درستی ارائه می گردد،مشهود است.در حقیقت بیشترین فواید مراقبت و درمان این بیماران با مداخلات حیاتی به موقع قابل حصول است.(4)مدیریت مطلوب در امر مراقبت و درمان این بیماران می تواند به میزان زیادی از بروز صدمات ثانویه پیشگیری و در نهایت مرگ ومیر و ناتوانی این گونه بیماران را کاهش و هزینه های اقتصادی و معضلات اجتماعی آن را تقلیل دهد(8)با وجودیکه پیشگیری اولیه همچنان به عنوان یکی از راههای مهم برای کاهش بارجراحات و آسیبها شناخته شده است، در مطالعات متعددی مشخص شده که بسیاری از مرگها و ناتوانایی های بلندمدت،از طریق تقویت مراکز تروما و مراقبت اورژانس قابل پیشگیری هستند.(20)

دو فاکتور مهم  برای کاهش مرگ و میر ناشی از تروما و عوارض آن در کشورهای مختلف پیشگیری از وقوع تروما و کیفیت مراقبتهای پیش بیمارستانی است که به صورت سیستماتیک و توسط افراد آموزش دیده انجام می شود.(12)فواید عمده مراقبتهای پیش بیمارستانی بیشتر مربوط به مرحله دوم یعنی بعد از رخداد حادثه است و آن هنگامی است که نحوه ارائه مراقبت می تواند مراتب منجر به مرگ یا معلولیت دائم العمر فرد را تسریع نموده یا متوقف سازد.بدون مراقبتهای پیش بیمارستانی،بسیاری از بیمارانی که شانس زنده ماندن دارند،در صحنه حادثه یا در مسیر انتقال به بیمارستان جان خود را از دست می دهند.اغلب مرگهایی که در ساعات اول بعد از رخداد سانحه بوقوع می پیوندند،ناشی از اختلال راه هوایی، نارسایی تنفسی یا خونریزی غیر قابل کنترل است و هر سه این موارد را می توان با بکارگیری اصول اولیه،درمان نمود.(4)

   در واقع سیستم اورژانس پیش بیمارستانی  بخش مهمی از سیستم ارائه خدمات بهداشتی است(21)که وقتی با شرایط  تهدیدکننده حیات در خارج از بیمارستان مواجه می شوند،تمرکز اصلی شان روی پیشگیری از مرگ حاد بوده و با تشخیص سریع و درمان بموقع می توانند شرایط تهدیدکننده حیات را تعدیل و مرگ و میر را محدود نمایند.(18)سیستم فوریتهای پزشکی خط مقدم مراکز درمانی در برخورد با بیماران و مصدومین و مهمترین عامل کاهش مرگ و میر است(22)چرا که باید اقداماتی را در مواجهه با این بیماران مطابق با پروتکل های استاندارد جهانی انجام دهند که شامل ثابت کردن ستون فقرات،کنترل خونریزی در محل حادثه،گرفتن رگ محیطی،کنترل علائم حیاتی،سطح هوشیاری،تزریق بنزودیازپین های وریدی در صورت تشنج،ثابت کردن شکستگی ها،باز نگهداشتن راه هوایی،دادن اکسیژن و تزریق مایعات داخل وریدی می باشد که با توجه به اهمیتشان در حفظ حیات بیمار به چهار حیطه ی مراقبتهای عمومی،مراقبتهای سیستم عصبی مرکزی،مراقبتهای سیستم تنفسی و مراقبتهای همودینامیکی تقسیم می گردد (23)

بررسی ها همچنین نشان می دهند که امدادرسانی سریع و با کیفیت استاندارد می تواند تا حدود 30 درصد ازمرگ و میر ناشی از تصادفات کاسته و علاوه بر آن به میزان چشمگیری از عوارض ناشی از اقدامات نامناسب و جابجایی غیر اصولی مصدومان که به معلولیت منجر میگردد پیشگیری نماید.(11)به خصوص در بیمارانیکه احتمال صدمه به مغز و طناب نخاعی در آنها وجود دارد،در مطالعه ای به نقل از هاروپ[2] و همکارانش، 6%از بیماران با صدمات شدید نخاع گردنی،بدتر شدن وضعیت نورولوژیکی را گزارش کرده اند در حالیکه برای بیحرکت سازی گردن نیاز به دو پارامدیک بوده و زمانبر نمی باشد.(24)صدمات ثانویه مغزی پس از صدمات اولیه،ممکنست ناشی از هایپوکسی،هایپوتنشن یا افزایش فشار داخل جمجمه اتفاق بیفتد که با بدترشدن وضعیت هوشیاری بیمار مشخص می شود.میزان مرگ ومیر در بیماران تروماتیک مغزی با کاهش فشار خون،دو برابر بیمارانی است که فشارخون نرمال دارند.بنابراین برقراری مایعات داخل وریدی برای این بیماران بسیار حائز اهمیت است.(26)بسیاری از بررسی ها نشان داده اند که هایپوکسی به دنبال صدمات سر در بیماران تروماتیک میزان مرگ ومیر را افزایش داده است(27)شکی نیست که اینتوباسیون و مدیریت راه هوایی در این بیماران کمک کننده است،با این وجود اینتوباسیون داخل تراشه نیاز به دانش،مهارت و تجربه ی کافی و همچنین تجهیزات کافی جهت باز کردن راه هوایی دارد و در صورت عدم وجود تجهیزات یا مهارت کافی و انتقال بیمار در زمان کوتاهتر،بهتر است از روش های غیر تهاجمی و تهویه با ماسک و آمبوبگ استفاده گردد.(28)

1-1مقدمه(بیان مساله)……………………………………………………………………2

2-1اهداف پژوهش(هدف کلی و اهداف جزئی) ………………………………………..8

3-1سوالات پژوهش……………………………………………………………………….9

4- 1تعاریف نظری واژه ها………………………………………………………………….9

5-1تعاریف عملی واژه ها………………………………………………………………..11

6-1پیش فرض……………………………………………………………………………13

7-1محدودیت های پژوهش……………………………………………………………..13

برای دانلود رایگان قسمت های بیشتراز فایل به انتهای مطلب مراجعه کنید

فصل دوم:زمینه و پیشینه تحقیق

چهارچوب این پژوهش پنداشتی بوده و بر اساس مفهوم مراقبتهای پیش بیمارستانی استوار است که در این راستا به اهمیت مراقبتهای پیش بیمارستانی،عوامل مرتبط بر ارائه این مراقبتها و مراقبتهای پیش بیمارستانی در بیماران ترومایی پرداخته می شود.معمولا فاصله زمانی نسبتا زیادی بین بروز حادثه تا ویزیت پزشک در اورژانس وجود دارد که در این مدت،خطر بدتر شدن حال بیمار یا حتی مرگ او می رود.سیستم فوریت های پزشکی وظیفه رسیدگی به بیماران را در این مرحله بعهده دارد که فاز پیش بیمارستانی یا خارج بیمارستانی نامیده می شود.(42)در بین سالهای 1912 تا 1998 به دلیل توسعه ی سیستم اورژانس های پزشکی،طرح ایمنی جاده ها و وسایل موتوری،میزان مرگ های ناشی از تروما بتدریج کاهش یافت.بنابراین نیاز به توسعه ی خدمات مراقبت حاد پیش بیمارستانی و EMS[1] ضرورت بیشتری پیدا نمود.(14) قبل از سال 1980،خدمات آمبولانس صرفا بعنوان انتقال بیمار با توانایی خیلی محدود برای درمان بیماران صدمه دیده در صحنه و در طی انتقال بود.بتدریج اهمیت درمان پزشکی زودهنگام و صحیح بخصوص اهمیت مدیریت بیماران صدمه دیده در طی اولین ساعت(golden hour) بیشتر مورد توجه قرار گرفت.(43)و با شکل گرفتن مراکز درمانی، مسأله انتقال بیماران به این مراکز نقش جدی تری به خود گرفت.در قرن پانزدهم میلادی پادشاه اسپانیا، شاه فردیناند و همسرش ملکه ایزابل نوعی بیمارستان سیار بنام  “ambulancia”طراحی کردند که در صحنه نبرد به کمک سربازان زخمی می شتافت.در سال 1793 میلادی، دکتر دومینیک ژان لاری [2] پزشک ارشد سپاه ناپلئون طی جنگ فرانسه و پروس نوعی بیمارستان سیار بنام “ambulance volante” را طراحی کرد که به قصد انجام اقدامات اولیه و انتقال مجروحان به پشت خط مقدم به کار می رفت.بالاخره در سال 1865 اولین سیستم خدمات پیش بیمارستانی برپایه بیمارستان (hospital based) در سین  سیناتی آمریکا طراحی شد و در سال 1869 آمبولانس هایی در نیویورک به کار گرفته شدند که دارای برخی وسایل امدادی ازجمله آتل و…  و داروها(مثل مرفین)بودند.(44)در سال 1967توسط جان اف کندی بیانیه ای علمی تحت عنوان  “حوادث ترافیکی یکی از بزرگترین مشکلات عموم مردم را تشکیل می دهند”بیان شد.از آن زمان به بعد توجه به افزایش آگاهی عموم درباره ی این مشکل بزرگ بیشتر معطوف گردید و تلاشهای یکپارچه ای برای تشکیل زیر ساختارهای آن باعث شد تا سیستم ارائه مراقبت و سلامت نسبت به نیاز کسانی که دچار صدمات تروماتیک شده اند،دقیق تر عمل کند.بتدریج،برنامه های آموزشی و مراقبتی برای تکنسین های آمبولانس اورژانس پزشکی و تکنسین های پارامدیک شروع به ظهور کرد.(14)در ایران پس از حادثه ریزش سقف فرودگاه مهرآباد تهران در سال 1354 ،کمبود سیستم خدمات پیش بیمارستانی بیش از پیش احساس شد و این حادثه مقدمه ای شد که مرکز اطلاعات اورژانس تهران در این سال با کمک عده ای کارشناس آمریکایی،در کشور راه اندازی شود.(44) به طوری که در طی شش ماه اول،این مرکز حدود 600 ماموریت داشت و پس از آن در عرض دو سال در اکثر مراکز استانهای کشور نیز پایگاههای اورژانس احداث گردید وتا سال 1357 حدود 700 تکنسین فوریتهای پزشکی به استخدام وزارت بهداری در آمدند.مرکز فوریتهای پزشکی استان گیلان نیز در آذر ماه 1355 با احداث 3 پایگاه در رشت،انزلی،لاهیجان ومنجیل شروع به فعالیت نمود و بتدریج به تعداد29 پایگاه جاده ای و 23 پایگاه شهری افزایش یافت.(45)تا جائیکه امروزه، دسترسی به این سیستم جامع و هماهنگ برای همه ی شهروندان ممکن شد.(14)

بیشتر نظام های مراقبت پیش بیمارستانی در نقاط مختلف جهان متشکل از افرادی است که در یک یا چند سطح زیر آموزش دیده اند:

مراقبتهای پیش بیمارستانی اولیه(کمک های اولیه):در بسیاری از جوامع، مقدماتی ترین سطح مراقبت پیش بیمارستانی توسط افراد غیر حرفه ای موسوم به”امدادگران اولیه” ارائه می شود.(4)از آنجائیکه حضور فرد آموزش دیده با توانایی شروع احیای پایه و سایر مراقبتهای فوری را نمی توان تضمین کرد سیستم EMS،نوعی از مراقبت فوری را توسط امدادگران پیش بینی کرده است که اغلب پیش از آمبولانس و EMTها در صحنه حاضر می شوند.(37)امدادگران اولیه دو گروه اند:

گروه اول از” ارائه دهندگان کمک های اولیه مقدماتی “شکل می گیرند.در بسیاری از نقاط جهان ،افراد غیرحرفه ای با انگیزه را می توان از سطح جامعه و از اصناف شغلی مختلف مانند رانندگان،سربازان،دانش آموزان یا کارگران از طریق برنامه های داوطلبانه یا اجباری فرا خواند تا با موقعیت های اورژانس آشنا شده و بتوانند قبل از رسیدن نیروهای حرفه ای و آموزش دیده،مراقبت های لازم را به مصدومین ارائه دهند.(46)گروه دوم را”ارائه دهندگان کمک های اولیه پیشرفته”تشکیل می دهند.این گروه در میان افراد جامعه کسانی هستند که تمایل به دریافت آموزش های پیشرفته تر در زمینه ارائه کمک های اولیه دارند.آموزش گروههای شغلی خاص در جامعه از جمله نیروهای پلیس و رانندگان از این گروه به شمار می روند.زیرا این افراد با توجه به شرایط کاری روزانه ی خود احتمال برخورد بیشتری با مصدومین دارند.از سوی دیگر دسترسی به این افراد برای کسب اطلاعات،نظارت،ارزیابی وباز آموزی های بعدی آسان تر است.افرادی که برای دریافت آموزش های بیشتر برگزیده می شوند باید با اصول جستجو ونجات آشنا شده و بی حرکت سازی عضو،آماده سازی و انتقال ایمن بیمار را فرا گیرند.اگر هیچ سطح دیگری از مراقبت های پیش بیمارستانی در دسترس نباشد،این مراقبت دهندگان می توانند جایگزینی برای نظام های سازمان یافته پیش بیمارستانی ارائه دهنده مراقبت باشند،به خصوص اگر به وسایل حمل و نقل دسترسی داشته باشند که امکان انتقال مصدومین به مراکز درمانی مورد نیاز را فراهم آورند.(4)

مراقبت های پیش بیمارستانی پایه:بسیاری از کشور های دارای خدمات اورژانس پیش بیمارستانی و نظام ارائه مراقبت پیش بیمارستانی،گروهی مرکزی متشکل از مراقبت کنندگان آموزش دیده دارند که مهارت و دانشی بیش از امدادگران اولیه را دارا هستند.این بخش دوم از مراقبت ها به متخصصین فرصت ارائه طیف گسترده ای از مداخلات مانند جستجو و نجات،بی حرکت سازی و تجویز اکسیژن و ارزیابی دقیق و جزء به جزء بیمار را می دهد.بسیاری از کارکنان استخدامی آمبولانس ها در جهان،این آموزش ها را دریافت کرده اند.(37)مراقبت های پیش بیمارستانی پیشرفته:اگر چه بسیاری از نظام های ارائه مراقبت موثر پیش بیمارستانی به یک یا دو سطح از این سطوح محدود است،اما در بسیاری از کشورهای پردرآمد یا دارای درآمد متوسط،بخش سومی از ارائه مراقبت ها وجود دارد که به آن مراقبت پیش بیمارستانی پیشرفته می گویند.ارائه دهندگان این سطح از مراقبت ها در بیشتر موارد پزشک یا کارکنان حرفه ای پارامدیک [3]هستند.این افراد به گونه ای آموزش دیده اند که بتوانند طیف گسترده ای از صدمات و بیماریهای حاد را شناسایی کنند و همچنین قادر به ارائه طیف وسیعی از مداخلات از جمله گرفتن راه وریدی و تجویز مایعات یا داروهای وریدی و تعبیه راه هوایی برای بیماران باشند وهمچنین بتوانند بیمار را اینتوبه، فشار داخل قفسه سینه ی فرد دچار پنوموتوراکس فشارنده را تخلیه نمایند یا او را مورد کریکوتیروئیدوتومی قرار دهند.این افراد در کلاس های درس و در محیط کار صدها ساعت آموزش دریافت می کنند.آن ها با دستورالعمل های محیط حادثه و داخل بیمارستانی آشنایی دارند.این نوع از مراقبت را اقدامات حیاتی پیشرفته نیز می نامند.(4)به طور کلی نیروهای تخصصی اورژانس به دو دسته فرانکو و آنگلو تقسیم می شوند. در سیستم فرانکو، امکانات و تجهیزات در صحنه بر بالین بیمار برده شده و از حضور پزشک در آمبولانس ها استفاده میشود در سیستم آنگلو،تکنسین هایی که دوره های اولیه فوریت های پزشکی را گذرانده اند، در صحنه حاضر می شوند، بیمار یا مصدوم را دریافت می کنند و اقدامات اولیه را انجام داده و سپس آنها را به مرکز مجهز یا همان بیمارستان انتقال می دهند.در اورژانس پیش بیمارستانی ایران مدلی ترکیبی از فرانکو و آنگلو استفاده می شود.(19)افراد ارائه دهنده مراقبت در صحنه،باید مدرک یا پروانه ایالتی تکنسین پزشکی اورژانس(EMT[4]) را داشته باشند. EMTها بر اساس  سطح آموزش و مدرک به؛ EMT-B[5]، [6] EMT-Iو  [7]EMT-P تقسیم می شوند. EMT پایه،مهارتهای مراقبت اورژانس مقدماتی،شامل دفیبریلاسیون خارجی خودکار،استفاده از ابزارهای پایه راه هوایی و دادن داروهای معین به بیماران را دارد. EMT میانی در جنبه های خاصی از احیای پیشرفته از قبیل درمان داخل وریدی (IV)،کنترل پیشرفته ی راه هوایی و کنترل مداوم قلبی آموزش پیشرفته دیده اند. EMT پارامدیک،آموزش وسیع احیای پیشرفته شامل درمان داخل وریدی، داروشناسی، کنترل مداوم قلبی، دفیبریلاسیون خارجی، اینتوباسیون، کریکوتیروئیدوتومی، رفع فشار در پنوموتوراکس فشارنده و سایر مهارتهای پیشرفته ی ارزیابی و درمان را فراگرفته اند.(46)

1-2چارچوب پژوهش…………………………………………………………………….15

2-2مروری بر مطالعات………………………………………………………………….33

فصل سوم:روش اجرای تحقیق

      در این پژوهش پس از تایید معاونت پژوهشی دانشگاه و کمیته ی اخلاق و معرفی به مرکز آموزشی درمانی پورسینا و با کسب اجازه از مدیریت مرکز حوادث وفوریتها جهت اعلام بازه ی زمانی ارزیابی،جمع آوری اطلاعات آغاز گردید.زمان نمونه گیری از 20آبان تا پایان اسفند ماه 1391به طول انجامید.روش جمع آوری نمونه ها به روش نمونه گیری آسان صورت گرفت.پژوهشگر و همکار وی در سه شیفت صبح،عصر وشب در بدو ورود بیمار به تروما و درمانگاه با مشاهده بیمار و داده های ثبت شده در فرم انتقال و مصاحبه با پرسنل اورژانس 115 تکمیل گردید.اطلاعات مربوط به عوامل مرتبط با بیمار و زمان از برگه ثبت 115 جمع آوری شد وعوامل مرتبط با پرسنل با پرسش از فرد مسئولی که بیمار را به تروما و یا درمانگاه تحویل می داد،تکمیل گردید.اقدامات درمانی در اورژانس پیش بیمارستانی،شامل کلیه ی اقدامات حیاتی در زمان صحنه و در طی انتقال بیمار به بیمارستان است که در چهار حیطه ی مراقبتهای عمومی،تثبیت وضعیت همودینامیک،مراقبتهای سیستم عصبی،مراقبتهای سیستم تنفسی دسته  بندی گردید و به روش مشاهده مورد بررسی قرار گرفت.بخش ساختار که شامل نیروی انسانی حاضر در آمبولانس است،با توجه به استانداردها در ایران شامل دو نفر بوده که می توانند امدادگر،تکنسین فوریتها، تکنسین اتاق عمل(بیهوشی) یا پرستار باشند.تیپ آمبولانس براساس فرم سازمان ملی استاندارد و با توجه به وجود تجهیزات به صورت تیپ آمبولانس B و Cمشخص شد و مورد مشاهده قرار گرفت و در صورت موجود بودن و مشاهده ی کارکرد مناسب وسایل به عنوان وجود داشت و در غیر این صورت بعنوان وجود نداشت ثبت گردید.

مراقبت ها ابتدا به دو دسته ی ضرورت داشت و ضرورت نداشت مورد بررسی قرار گرفت.ضرورت ارائه مراقبتهای مربوط به؛حمایت تنفسی با آمبوبگ،تزریق دارو،اکسیژن تراپی و اینتوباسیون توسط پزشک اورژانس تایید می شد و در مورد سایر موارد ذکر شده در پرسشنامه که جزء مراقبتهای استاندارد وزارت بهداشت است پرسنل اورژانس پیش بیمارستانی قادر به تشخیص بوده و موظف به انجام آن بوده اند.بررسی اقدامات براساس مشاهده پژوهشگر (شرح حال مختصری از بیمار،پانسمان،آتل گیری،پوزیشن بیمار،مهار مناسب بیمار بر روی برانکارد،استفاده از پتو در بیماران هایپوترم،کنترل علائم حیاتی،کنترل خونریزی،گرفتن رگ محیطی،تزریق سرم و دارو،کنترل GCSو مردمک ها،استفاده از کولار و spinal bed)و مندرجات ثبت شده در برگه 115 انجام گرفت.سپس کلیه اقدامات به صورت انجام شد،انجام نشد و ضرورتی نداشت مورد بررسی قرار گرفت.

1-3نوع پژوهش………………………………………………………………………………52

2-3جامعه پژوهش………………………………………………………………………….52

3-3روش نمونه گیری……………………………………………………………………….52

4-3مشخصات واحدهای مورد پژوهش……………………………………………………54

5-3محیط پژوهش…………………………………………………………………………..54

6-3ابزار و روش گردآوری اطلاعات………………………………………………………..54

7-3تعیین اعتبار و اعتماد علمی ابزار……………………………………………………..56

8-3روش تجزیه و تحلیل داده ها …………………………………………………………56

9-3ملاحظات اخلاقی………………………………………………………………………58

 فصل چهارم:نتایج تحقیق

1-4یافته های پژوهش(جداول و نمودار ها)……………………………………………….60

2-4جداول و نمودارها……………………………………………………………………..61

برای دانلود رایگان قسمت های بیشتراز فایل به انتهای مطلب مراجعه کنید

فصل پنجم:بحث و بررسی یافته ها

پژوهش حاضر با هدف کلی تعیین وضعیت اورژانس پیش بیمارستانی و عوامل مرتبط با آن در بیماران ترومایی انتقال داده شده به مرکز آموزشی درمانی پورسینای شهر رشت در سال 1391 انجام شده است.به منظور نشان دادن نتایج پژوهش و دستیابی به اهداف پژوهش یافته ها در 27 جدول و 4نمودار تنظیم گردید.

جدول شماره 1 در ارتباط با مشخصات فردی بیماران می باشد،نتایج بیانگر آن است که در گروههای مختلف سنی بیماران،بیشترین گروه سنی 29-20 سال(1/34%) بوده که دچار صدمات تروماتیک شده اند و اکثریت آنان (7/78%) مذکر بوده اند.درمطالعه ای که توسط    دمی تنر با هدف توصیف صدمات ناشی از تروما در بیمارستان های بزرگ کامپالا انجام شد،میانگین سنی افراد صدمه دیده 12±26سال بوده و 75%آنان را مردان تشکیل می دادند.(59)در مطالعه نقوی در سال 2003، 53% و در مطالعه دوتان در سال 2002 ، 79% از صدمات در مردان رخ داده است.(60،50) و در مطالعه ی وورلی درسال 2007 میزان صدمات در گروه سنی 29-15 سال بیشترین میزان را به خود اختصاص داده بود.(61)همچنین در مطالعه زرگر که به بررسی ارتباط موتورسواران در صدمات تروماتیک،در6بیمارستان بزرگ تهران پرداخت،به این نتیجه رسیدند که نسبت مردان به زنان 15 به 1 و متوسط سنی افراد 11/28سال بوده است.(62)در مطالعه ی فردوسی و همکاران که با هدف تعیین تفاوت جنسیت در رانندگی و تصادفات پرداخته شده است،این طور بیان می کنند که زنان نسبت به مردان رانندگان محتاط تری هستند،بعبارت دیگر خطرآفرینی و خشونت کمتری دارند و به طور کلی رانندگی زنان از رانندگی مردان ایمنی بیشتری دارد.(63)شاید بتوان ذکر نمود این گروه سنی، قشر جوان و فعال جامعه به شمار می روند و به دلیل درگیر بودن فعالیت های اجتماعی، جسور بودن و مشغله های فراوان،بیشتر در خطر صدمات قرار دارند و از آنجائیکه مردان دارای فعالیتهای اجتماعی خاص و پررفت و آمد بوده و همچنین میزان جسارت و خطرکردن آنان نسبت به زنان بیشتر است،بیشتر در خطر مواجهه با صدمات هستند.

تصادفات شایعترین(7/82%)مکانیسم صدمات بوده که با نتایج مطالعه زرگر در تهران و سلیمی در اهواز و همتی در گیلان که یک بررسی اپیدمیولوژیک تروما بوده،همخوانی داشته است.(2،7،62،50) و سقوط بعنوان دومین عامل اصلی صدمات(5/8%)بوده است.طبق نتایج به دست آمده در مطالعه ی سلیمی و همکاران بیشترین مکانیسم آسیب پس از حوادث رانندگی، سقوط است که ٩/50 درصد از موارد آن را زمین خوردگی و سقوط از پله ها تشکیل می دهد .شیوع بالای سقوط، به عنوان دومین علت تروما در مطالعات دیگرهم  تأیید شده است.(2،7)

 تروماهای غیرنافذ(6/67%) تقریبا دو برابر صدمات نافذ(4/32%) بوده اند،در حالیکه در مطالعه دوتان که با هدف بررسی احیاء در طی خونریزی فعال و تاثیر آن بر مرگ و میر بیماران صورت گرفته بود،صدمات نافذ 51% موارد را به خود اختصاص داده بود.(60)در مطالعه احمدی آملی و همکاران در تهران،تروماهای نافذ نسبت کوچکی از کل تروماها را تشکیل داده بودند.(57)و در مطالعه زارع و کارگر که در سال 1384 در یزد انجام شد،8/85% از بیماران دچار ترومای غیرنافذ شده بودند.(64)احتمالا به دلیل اینکه تصادفات بیشترین عامل مکانیسم تروما در این مطالعه بودند  و همچنین اکثریت بیماران از 12RTS= برخوردار بودند (یعنی شدت تروما پایین بوده است).انتظار نتیجه ای این چنین قابل پیش بینی است.بیشترین صدمات در معابر ترافیکی راه اصلی(7/73%) اتفاق افتاده اند و 6/76% از بیماران 12RTS= داشتند.در مطالعه زرگر در سال 2006 نیز اکثر بیماران با صدمات خفیف بوده اند.(62)

1-5 بحث و تفسیر نتایج پژوهش……………………………………………………………89

2-5 نتیجه گیری نهایی……………………………………………………………………..104

3-5کاربرد یافته ها……………………………………………………………………………107

4-5پیشنهادات بر اساس یافته ها…………………………………………………………109

5-5سایر پیشنهادات…………………………………………………………………………110

فهرست منابع فارسی و انگلیسی…………………………………………………………112

فرم بررسی متغیرهای فردی و نیروی انسانی…………………………………………119

فرم بررسی تجهیزات آمبولانس………………………………………………………….120

فرم بررسی نیروی انسانی حاضر در آمبولانس………………………………………..124

فرم بررسی اقدامات اورژانس پیش بیمارستانی……………………………………..125



بلافاصله بعد از پرداخت به ایمیلی که در مرحله بعد وارد میکنید ارسال میشود.


فایل pdf غیر قابل ویرایش

قیمت25000تومان

خرید فایل word

قیمت35000تومان